Psychopharmacology (மனநல மருந்தியல்) என்பது மனநலம், உணர்ச்சி, சிந்தனை, நடத்தை மற்றும் மூளையின் செயல்பாடுகளை பாதிக்கும் மருந்துகளைப் பற்றிய அறிவியல் துறையாகும்.
இது உளவியல் (Psychology), மனநல மருத்துவம் (Psychiatry), நரம்பியல் (Neuroscience), மருந்தியல் (Pharmacology) ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த துறையாகும்.
நோக்கங்கள்
- மனநலக் கோளாறுகளை கட்டுப்படுத்துதல்
- அறிகுறிகளை குறைத்தல்
- வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துதல்
- மீள்தோன்றுதலை (Relapse) தடுக்குதல்
- நோயாளியின் செயல்திறனை உயர்த்துதல்
Psychopharmacology-யின் அடிப்படை கருத்துக்கள்
Pharmacokinetics (மருந்தின் உடல் பயணம்)
உடல் மருந்தை எவ்வாறு கையாளுகிறது என்பதைக் குறிக்கும்.
1. Absorption (உறிஞ்சுதல்)
மருந்து இரத்தத்தில் கலப்பது.
2. Distribution (பரவல்)
இரத்தத்தின் மூலம் உறுப்புகளுக்கு செல்வது.
3. Metabolism (வளர்சிதை மாற்றம்)
முக்கியமாக கல்லீரலில் நடைபெறும்.
4. Excretion (வெளியேற்றம்)
சிறுநீர், மலம், வியர்வை மூலம் வெளியேறுதல்.
- மகிழ்ச்சி உணர்வு
- ஊக்கம் மற்றும் உந்துதல்
- கவனம் மற்றும் கற்றல்
- மனநிலையை ஒழுங்குபடுத்துதல்
- தூக்கத்தை கட்டுப்படுத்துதல்
- பதட்டத்தை குறைத்தல்
- நரம்பு செல்களின் அதிகப்படியான செயல்பாட்டைக் குறைத்தல்
- அமைதியை உருவாக்குதல்
- பதட்டத்தைக் குறைத்தல்
- நினைவாற்றல்
- கற்றல் திறன்
- தசை இயக்க கட்டுப்பாடு
1. Antidepressants (மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகள்)
Antidepressants அல்லது மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகள் என்பது Depression, Anxiety Disorders, OCD, PTSD மற்றும் Panic Disorder போன்ற மனநலக் கோளாறுகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். இம்மருந்துகள் மூளையில் உள்ள நரம்பியக்க வேதிப்பொருட்களின் (Neurotransmitters) சமநிலையை மேம்படுத்துவதன் மூலம் மனநிலை, உணர்வுகள் மற்றும் சிந்தனை முறைகளை ஒழுங்குபடுத்த உதவுகின்றன.
Selective Serotonin Reuptake Inhibitors (SSRIs) என்பது அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் மற்றும் முதல் தேர்வு (First-Line) மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளாகும். இவை மூளையில் Serotonin அளவை அதிகரித்து செயல்படுகின்றன. இந்தக் குழுவில் Fluoxetine, Sertraline, Paroxetine, Escitalopram மற்றும் Citalopram போன்ற மருந்துகள் அடங்குகின்றன. இவற்றின் பொதுவான பக்கவிளைவுகளில் குமட்டல், தலைவலி, தூக்கமின்மை மற்றும் பாலியல் செயல்பாட்டுக் கோளாறுகள் அடங்கும். இருப்பினும், இவை ஒப்பீட்டளவில் பாதுகாப்பானவை என்பதால் பெரும்பாலும் முதல் தேர்வு சிகிச்சையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
Serotonin-Norepinephrine Reuptake Inhibitors (SNRIs) என்பது Serotonin மற்றும் Norepinephrine ஆகிய இரு நரம்பியக்க வேதிப்பொருட்களின் அளவையும் அதிகரித்து செயல்படுகின்றன. Venlafaxine, Duloxetine மற்றும் Desvenlafaxine ஆகியவை இந்தக் குழுவில் அடங்கும். இவை Depression, Anxiety Disorders மற்றும் Chronic Pain போன்ற நிலைகளுக்குப் பயன்படுகின்றன. பக்கவிளைவுகளாக இரத்த அழுத்தம் அதிகரித்தல் (BP உயர்வு) மற்றும் தூக்கமின்மை ஏற்படலாம்.
Tricyclic Antidepressants (TCAs) என்பது பழைய தலைமுறை மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளாகும். Amitriptyline, Imipramine மற்றும் Nortriptyline ஆகியவை இதில் அடங்குகின்றன. இவை Depression மற்றும் Chronic Pain சிகிச்சையில் பயன்படுகின்றன. ஆனால் வாய் உலர்தல், மலச்சிக்கல் மற்றும் இதயத் துடிப்பு தொடர்பான பிரச்சினைகள் போன்ற பக்கவிளைவுகள் அதிகமாகக் காணப்படுவதால் கவனத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
Monoamine Oxidase Inhibitors (MAOIs) என்பது மற்ற சிகிச்சைகள் பலனளிக்காத சில நோயாளிகளுக்கு பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். Phenelzine மற்றும் Tranylcypromine ஆகியவை இதன் முக்கிய உதாரணங்கள். இந்த மருந்துகளைப் பயன்படுத்தும்போது Tyramine அதிகம் உள்ள உணவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில் Hypertensive Crisis எனப்படும் ஆபத்தான இரத்த அழுத்த உயர்வு ஏற்படக்கூடும்.
Atypical Antidepressants என்பது தனித்துவமான செயல்முறைகளைக் கொண்ட மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளாகும். Bupropion மனச்சோர்வைக் குறைப்பதுடன் புகைப்பிடித்தலை நிறுத்த உதவுகிறது மற்றும் பாலியல் பக்கவிளைவுகள் குறைவாக இருக்கும். Mirtazapine பசியை அதிகரித்து, உடல் எடை கூடுவதற்கும், தூக்கத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் உதவுகிறது. Trazodone முக்கியமாக தூக்கமின்மை (Insomnia) மற்றும் மனச்சோர்வு சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வகை மருந்துகள் நோயாளியின் தனிப்பட்ட தேவைகள் மற்றும் அறிகுறிகளின் அடிப்படையில் தேர்வு செய்யப்படுகின்றன.
2. Antipsychotics (மனப்பிறழ்வு எதிர்ப்பு மருந்துகள்)
Antipsychotics அல்லது மனப்பிறழ்வு எதிர்ப்பு மருந்துகள் என்பது முக்கியமாக Schizophrenia, Bipolar Disorder மற்றும் Psychosis போன்ற மனநலக் கோளாறுகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். இம்மருந்துகள் மூளையில் உள்ள நரம்பியக்க வேதிப்பொருட்களின் (Neurotransmitters) செயல்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்தி, மாயத் தோற்றங்கள் (Hallucinations), தவறான நம்பிக்கைகள் (Delusions), சிந்தனைச் சீர்கேடுகள் மற்றும் கடுமையான மனநிலை மாற்றங்களைக் குறைக்க உதவுகின்றன.
First Generation Antipsychotics (Typical Antipsychotics) என்பது பழைய தலைமுறை மனப்பிறழ்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளாகும். இவை முக்கியமாக Dopamine D2 receptors-ஐத் தடுத்து செயல்படுகின்றன. இந்தக் குழுவில் Haloperidol, Chlorpromazine மற்றும் Fluphenazine போன்ற மருந்துகள் அடங்குகின்றன. இம்மருந்துகள் மனப்பிறழ்வு அறிகுறிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், Extrapyramidal Symptoms (EPS) எனப்படும் இயக்கக் கோளாறுகளை அதிகமாக ஏற்படுத்தக்கூடும். இதில் Dystonia (தசை இறுக்கம்), Akathisia (அமைதியாக இருக்க முடியாமை), Parkinsonism (பார்கின்சன் போன்ற அறிகுறிகள்) மற்றும் Tardive Dyskinesia (தன்னிச்சையான அசைவுகள்) போன்ற பக்கவிளைவுகள் காணப்படலாம்.
Second Generation Antipsychotics (Atypical Antipsychotics) என்பது புதிய தலைமுறை மருந்துகளாகும். இவை Dopamine-ஐ மட்டுமல்லாமல் Serotonin receptors-களையும் பாதிப்பதால், இயக்கப் பக்கவிளைவுகள் குறைவாக ஏற்படுகின்றன. இந்தக் குழுவில் Risperidone, Olanzapine, Quetiapine, Clozapine, Aripiprazole மற்றும் Ziprasidone போன்ற மருந்துகள் அடங்குகின்றன. இம்மருந்துகளின் முக்கிய நன்மை EPS குறைவாக இருப்பது ஆகும். இருப்பினும், உடல் எடை அதிகரிப்பு, நீரிழிவு நோய் (Diabetes) மற்றும் Metabolic Syndrome போன்ற வளர்சிதை மாற்றப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
Clozapine என்பது Atypical Antipsychotics-இல் மிகவும் முக்கியமான மருந்தாகும். இது மற்ற மருந்துகளுக்கு பதிலளிக்காத சிகிச்சைக்கு எதிர்ப்பான Schizophrenia (Treatment-Resistant Schizophrenia) நோயாளிகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், இது Agranulocytosis எனப்படும் ஆபத்தான வெள்ளை இரத்த அணுக்கள் குறைபாட்டை ஏற்படுத்தக்கூடும். எனவே Clozapine பயன்படுத்தும் நோயாளிகளுக்கு Complete Blood Count (CBC) பரிசோதனையை தவறாமல் மேற்கொண்டு இரத்த அணுக்களின் அளவை தொடர்ந்து கண்காணிப்பது மிகவும் அவசியமாகும்.
3. Mood Stabilizers (மனநிலை நிலைப்படுத்தும் மருந்துகள்)
Mood Stabilizers என்பது முக்கியமாக Bipolar Disorder மற்றும் Mania ஆகிய மனநலக் கோளாறுகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். இவை மனநிலையின் தீவிர ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தி, நீண்டகால நிலைத்தன்மையைப் பேண உதவுகின்றன.
Lithium என்பது Bipolar Disorder சிகிச்சையில் Gold Standard எனக் கருதப்படுகிறது. இதன் துல்லியமான செயல்முறை முழுமையாக அறியப்படவில்லை. இருப்பினும், இது மனநிலை மாற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்த மிகவும் பயனுள்ளதாக உள்ளது. இதன் பக்கவிளைவுகளில் Tremor, Weight Gain, Polyuria ஆகியவை அடங்கும். அதிக அளவில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது Confusion, Seizures மற்றும் Coma போன்ற Lithium Toxicity ஏற்படலாம். எனவே Serum Lithium அளவு, Kidney Function மற்றும் Thyroid Function ஆகியவற்றை தொடர்ந்து கண்காணிப்பது அவசியமாகும்.
Valproate என்பது Mania மற்றும் Epilepsy சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படும் மருந்தாகும். இதன் முக்கிய பக்கவிளைவுகள் Weight Gain மற்றும் Liver Toxicity ஆகும்.
Carbamazepine என்பது Bipolar Disorder மற்றும் Seizures சிகிச்சைக்கு பயன்படுகிறது. இதன் பக்கவிளைவுகளில் Dizziness மற்றும் Blood Dyscrasias (இரத்த அணுக்களின் அசாதாரண மாற்றங்கள்) அடங்கும்.
Lamotrigine என்பது குறிப்பாக Bipolar Depression சிகிச்சையில் பயனுள்ளதாக உள்ளது. இருப்பினும், அரிதாக ஆனால் தீவிரமான Stevens–Johnson Syndrome எனப்படும் கடுமையான தோல் எதிர்வினையை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதால் கவனமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
Anxiolytics அல்லது பதட்ட எதிர்ப்பு மருந்துகள் என்பது Anxiety Disorders, Panic Disorder மற்றும் Insomnia (தூக்கமின்மை) போன்ற நிலைகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். இவை அதிகப்படியான பயம், கவலை, பதற்றம் மற்றும் மனஅழுத்தத்தைக் குறைத்து மன அமைதியை ஏற்படுத்த உதவுகின்றன.
Benzodiazepines என்பது மிகவும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் பதட்ட எதிர்ப்பு மருந்துகளாகும். இவை மூளையில் உள்ள Gamma-Aminobutyric Acid (GABA) என்ற நரம்பியக்க வேதிப்பொருளின் செயல்பாட்டை அதிகரிப்பதன் மூலம் நரம்பு மண்டலத்தின் அதிகப்படியான செயல்பாட்டைக் குறைக்கின்றன. Diazepam, Lorazepam, Alprazolam மற்றும் Clonazepam ஆகியவை இந்தக் குழுவின் முக்கிய மருந்துகளாகும். இவை Anxiety Disorders, Panic Disorder மற்றும் Insomnia போன்ற நிலைகளில் விரைவான நிவாரணத்தை வழங்குகின்றன. இருப்பினும், இம்மருந்துகளின் பக்கவிளைவுகளாக அதிக தூக்கம், நினைவாற்றல் குறைபாடு (Memory Impairment) மற்றும் Dependence (மருந்தைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை) ஏற்படலாம். எனவே இவை பொதுவாகக் குறுகிய காலப் பயன்பாட்டிற்கே பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.
Buspirone என்பது மற்றொரு முக்கியமான பதட்ட எதிர்ப்பு மருந்தாகும். இது குறிப்பாக Generalized Anxiety Disorder (GAD) சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. Benzodiazepines-களுடன் ஒப்பிடும்போது, இதன் முக்கிய நன்மை Dependence அல்லது Addiction ஏற்படாதது ஆகும். மேலும், இது அதிக தூக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது. இருப்பினும், இதன் முழு சிகிச்சை விளைவு வெளிப்பட சில வாரங்கள் ஆகக்கூடும். இதனால், நீண்டகால பதட்டக் கோளாறுகளுக்கான பாதுகாப்பான தேர்வாக Buspirone கருதப்படுகிறது.
5. Sedatives and Hypnotics (மயக்க மற்றும் தூக்க மருந்துகள்)
Sedatives and Hypnotics என்பது முக்கியமாக Insomnia (தூக்கமின்மை) போன்ற தூக்கக் கோளாறுகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகளாகும். இவை மூளையின் செயல்பாட்டை அமைதிப்படுத்தி, தூக்கத்தைத் தொடங்கவும் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் உதவுகின்றன. இந்தக் குழுவில் Zolpidem, Eszopiclone மற்றும் Zaleplon போன்ற மருந்துகள் அடங்குகின்றன. இம்மருந்துகள் பொதுவாக குறுகிய கால தூக்கப் பிரச்சினைகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
இவற்றின் முக்கிய பக்கவிளைவுகளில் Sleepwalking (தூக்கத்தில் நடப்பது) மற்றும் Daytime Drowsiness (பகல் நேரத்தில் அதிக தூக்க உணர்வு) ஆகியவை அடங்கும். எனவே, இம்மருந்துகளை மருத்துவரின் ஆலோசனை மற்றும் கண்காணிப்புடன் பயன்படுத்துவது அவசியமாகும்.
6. Stimulants (தூண்டுதல் மருந்துகள்)
Stimulants அல்லது தூண்டுதல் மருந்துகள் என்பது மூளையின் செயல்பாட்டை அதிகரித்து கவனம், விழிப்புணர்வு மற்றும் கட்டுப்பாட்டு திறனை மேம்படுத்தும் மருந்துகளாகும். இவை பெரும்பாலும் Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD) சிகிச்சையில் முக்கியமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. Stimulants மூளையில் உள்ள Dopamine மற்றும் Norepinephrine போன்ற neurotransmitters-ன் அளவை அதிகரிப்பதன் மூலம் கவனம் செலுத்தும் திறன், செயல்பாட்டு கட்டுப்பாடு மற்றும் உந்துதல் ஆகியவற்றை மேம்படுத்துகின்றன.
ADHD சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படும் முக்கியமான stimulant மருந்துகள் Methylphenidate மற்றும் Amphetamine ஆகும். இம்மருந்துகள் குழந்தைகள், இளம்பருவத்தினர் மற்றும் பெரியவர்களில் ADHD அறிகுறிகளான கவனக்குறைவு, அதிக செயல்பாடு (Hyperactivity), மற்றும் திடீர் செயல்பாடு (Impulsivity) ஆகியவற்றைக் குறைக்க உதவுகின்றன.
Stimulants பயன்படுத்தும் போது சில பக்கவிளைவுகள் ஏற்படலாம். அவற்றில் Appetite Loss (பசியின்மை), Insomnia (தூக்கமின்மை), Tachycardia (இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தல்) போன்றவை முக்கியமானவை. குழந்தைகளில் பயன்படுத்தும்போது உடல் வளர்ச்சி, எடை மற்றும் உயரம் ஆகியவற்றை தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். தேவையானபோது குறைந்த அளவில் தொடங்கி நோயாளியின் பதிலைப் பொறுத்து மருந்தளவு மாற்றப்பட வேண்டும்.
Stimulants தவிர ADHD சிகிச்சையில் Non-Stimulant மருந்துகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அவற்றில் Atomoxetine, Guanfacine மற்றும் Clonidine ஆகியவை அடங்கும். இவை stimulant மருந்துகளைப் பயன்படுத்த முடியாதவர்களுக்கு அல்லது பக்கவிளைவுகள் அதிகமாக இருப்பவர்களுக்கு மாற்று சிகிச்சையாகப் பயன்படுகின்றன.
7. Cognitive Enhancers (அறிவாற்றல் மேம்பாட்டு மருந்துகள்)
Cognitive Enhancers அல்லது அறிவாற்றல் மேம்பாட்டு மருந்துகள் என்பது நினைவாற்றல், சிந்தனை திறன் மற்றும் அறிவாற்றல் செயல்பாடுகளை மேம்படுத்த பயன்படும் மருந்துகளாகும். இவை பெரும்பாலும் Dementia மற்றும் Alzheimer’s Disease போன்ற நரம்பியல் சிதைவு நோய்களின் அறிகுறிகளை நிர்வகிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இம்மருந்துகள் நோயை முழுமையாக குணப்படுத்தாது; ஆனால் நினைவாற்றல் குறைவு மற்றும் தினசரி செயல்பாட்டு சிரமங்களை குறைக்க உதவுகின்றன.
Alzheimer’s Disease சிகிச்சையில் முக்கியமாக பயன்படுத்தப்படும் Cognitive Enhancers வகை Cholinesterase Inhibitors ஆகும். இதில் Donepezil, Rivastigmine மற்றும் Galantamine ஆகியவை அடங்கும். இம்மருந்துகள் Acetylcholine என்ற neurotransmitter-ன் அளவை அதிகரிக்கின்றன. Acetylcholine நினைவாற்றல், கற்றல் மற்றும் அறிவாற்றல் செயல்பாடுகளில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. அதன் அளவு அதிகரிப்பதால் நோயாளியின் நினைவாற்றல் மற்றும் அறிவாற்றல் செயல்பாடுகளில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்படலாம்.
மேலும் NMDA Antagonist வகையைச் சேர்ந்த Memantine மருந்து Alzheimer’s Disease-ன் மிதமான முதல் கடுமையான நிலைகளில் (Moderate–Severe Alzheimer’s Disease) பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது மூளையில் அதிகப்படியான Glutamate செயல்பாட்டை கட்டுப்படுத்தி நரம்பு செல்களுக்கு ஏற்படும் சேதத்தை குறைக்க உதவுகிறது.
Cognitive Enhancers பயன்படுத்தும்போது நோயாளியின் வயது, உடல்நிலை, பிற மருந்துகளின் பயன்பாடு மற்றும் பக்கவிளைவுகள் ஆகியவற்றை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக வயதான நோயாளிகளில் மருந்து தொடர்புகள், குழப்பம், விழுதல் போன்ற அபாயங்களை கவனமாக கண்காணிக்க வேண்டும். சரியான மருந்து மேலாண்மை, குடும்ப ஆதரவு மற்றும் தொடர்ச்சியான மருத்துவ கண்காணிப்பு ஆகியவை சிகிச்சையின் வெற்றிக்கு முக்கியமானவை.
Informed Consent மற்றும் Ethical Issues (தெரிவிக்கப்பட்ட சம்மதம் மற்றும் நெறிமுறைச் சிக்கல்கள்)
மனநல மருந்துகளை வழங்குவதற்கு முன், நோயாளிக்கு சிகிச்சை பற்றிய முழுமையான தகவல்கள் தெளிவாக விளக்கப்பட வேண்டும். மருந்தின் நன்மைகள், சாத்தியமான பக்கவிளைவுகள், மற்றும் மாற்று சிகிச்சை முறைகள் குறித்து தெரிவிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு, நோயாளி இத்தகவல்களைப் புரிந்துகொண்டு தன்னார்வமாக வழங்கும் சம்மதம் (Informed Consent) பெறப்பட வேண்டும். இது நோயாளியின் உரிமைகள், சுயாதீனம் மற்றும் மருத்துவ நெறிமுறைகளைப் பாதுகாக்கும் முக்கிய செயல்முறையாகும்.
Psychopharmacology-யின் எதிர்காலம்
Psychopharmacology என்பது மனநலக் கோளாறுகளின் சிகிச்சையில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் துறையாகும். Depression, Anxiety, Schizophrenia, Bipolar Disorder, ADHD, OCD, PTSD, Dementia போன்ற பல மனநலக் கோளாறுகளுக்கு பல்வேறு வகை மருந்துகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மருந்தும் குறிப்பிட்ட நரம்புக்கடத்திகள் (Neurotransmitters) மற்றும் Receptors மீது செயல்பட்டு அறிகுறிகளை கட்டுப்படுத்துகின்றன. மருந்துகளின் பயன்களுடன் பக்கவிளைவுகள், மருந்து தொடர்புகள், கண்காணிப்பு மற்றும் நெறிமுறை அம்சங்களையும் அறிந்திருப்பது மிகவும் அவசியமாகும். இந்தத் துறை தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்து Personalized Medicine மற்றும் Precision Psychiatry நோக்கி முன்னேறி வருகிறது.